Weblog
Eelco Eikenaar

Daar zit je dan de hele middag op te wachten: de tegenbegroting van de VVD. Je verwacht duidelijke politieke keuzes van de partij die altijd duidelijk stelling neemt in de gemeenteraad. Een totale verbouwing van de begroting van het zittende linkse college. Dat verwachtingspatroon stijgt nog verder bij het lezen van de volgende passage in de inleiding:

“De gemeente moet de komende jaren fors bezuinigen. De VVD vindt dat niet erg. Het is erg gezond, zeker voor de overheid, om -al dan niet gedwongen- scherpe keuzes te maken. Overheden hebben van nature de neiging om -gedwongen door publieke opinie of uit politiek opportunisme- uit te dijen. Maar al te vaak laten partijen zich door calamiteiten verleiden tot geroep om meer beleid en maatregelen.”

De scherpe zinnen blijven echter beperkt tot de inleiding, de scherpe keuzes ontbreken geheel. Een kleine greep uit de voorstellen: verder schrappen in het personeel, het bedrijfsleven mee laten betalen aan het Forum en een minder grote buffer om bezuinigingen op te vangen. Waar zijn die politieke keuzes. Waar blijft dat antwoord op het ‘geroep om meer beleid en maatregelen’? Het komt er niet.

Een poging wordt nog gedaan door te stellen dat we de gevolgen van landelijke maatregelen niet moeten compenseren. Je zou dan verwachten dat de VVD voorstelt om de 625 duizend euro die het college uittrekt om de bezuiniging van het rijk op het veiligheidsbeleid te compenseren te schrappen. Maar nee, die keuze zou net iets te scherp zijn geweest. Voor ons is het een politieke keuze om met dat geld onze wijken veilig te houden, voor de VVD is het meer een gevalletje ‘partij die zich door calamiteiten laat verleiden tot geroep om meer beleid en maatregelen.’

Wat overblijft, is de zoveelste losse flodder over een toekomstige kerntakendiscussie. U weet wel, privatiseren. Een discussie die de VVD ons al tijden beloofd maar die er tot nu toe nooit is gekomen. Maar ook hier is het niets meer dan een afgedwaalde voorzet. Nergens een keuze.

Beste mensen bij de VVD: zou ik jullie nou eens een scherpe keuze voorleggen? Wij zijn bereid de OZB de komende jaren verder te verhogen als we daarmee onze stad solidair kunnen houden, bijvoorbeeld door gevolgen van de keuzes van deze regering te compenseren. Een duidelijke keuze, nu is de beurt aan de VVD.

Misverstanden. Ze zijn soms hardnekkig. Je krijgt ze niet uit de wereld. De nota ‘feesten in balans’ lijkt zo’n misverstand te worden. Gisteren, protest op de Grote Markt en veel fracties in de raad die zich tegen de nota keerden. Waar zijn ze tegen? Tegen het introduceren van de zogenaamde 70 decibel-norm buiten de binnenstad. Organisatoren van festivals en de bezoekers daarvan vrezen muziekevenementen waarbij de muziekanten fluisterend op het podium moeten staan.

Is die vrees terecht? Het antwoord is een volmondig ‘nee!’ In de praktijk betekent het namelijk dat bestaande evenementen het huidige geluidsniveau kunnen handhaven. 70 decibel wordt namelijk niet gemeten op het festivalterrein maar op de gevel van omliggende huizen. Waarom dan toch die norm? Om te voorkomen dat midden in buitenwijken, op plekken die niet geschikt zijn, daar waar mensen er veel last van hebben, luidruchtige feestjes worden georganiseerd. En nee, die norm gaat niet gelden in de binnenstad. Daar blijft de norm zoals die is. Enkel aan de bastonen wordt wat gedaan. En wel op een dusdanige wijze dat omwonenden er minder last van hebben maar tegelijkertijd de muziek er niet onder zal leiden.

Nog een misverstand: de stad wordt minder bruisend, er is minder ruimte voor festivals, muziek en andere feestelijkheden. Ook al niet waar. Inderdaad, de eindtijden worden van zondag tot en met woensdag vervroegd. Op die manier hebben mensen in de binnenstad niet dagen achtereen last van geluid. Ook wordt het aantal evenementen op de Grote Markt en Vismarkt beperkt. Daartegenover staat dat het aantal evenementen op andere plekken in de binnenstad wordt verruimd. Eindsaldo: meer ruimte voor evenementen, maar niet altijd op dezelfde plek. Daarbij komt nog dat reclamejongens minder de kans krijgen om ‘evenementen’ te organiseren waardoor ‘echte evenementen’ ruim baan krijgen.

Er wordt dus geen festival of evenement een strobreed in de weggelegd. Terecht wordt er wel meer rekening gehouden met omwonenden. Ook zij wensen af en toe rust. Niet teveel gevraagd lijkt mij. Al leken de meeste partijen tijdens de commissievergadering doof voor deze geluiden. Dat doet overigens de gedachte bij me opkomen dat we de geluidsnorm in de raadszaal misschien wel wat moeten opschroeven. Wellicht dat we daar komende woensdag tijdens de behandeling in de gemeenteraad mee kunnen experimenteren.

De feiten spreken. Nu maar hopen dat komende raadsvergadering de misverstanden niet gaan overheersen.

Eind 2003 startte Jan Marijnissen de discussie over de noodzaak van een Nationaal Historisch Museum. In 2007 was het zover, de Tweede Kamer stemde voor een motie van SP en CDA waarmee de komst van het Nationaal Historisch Museum een feit was. Maar het huidige kabinet heeft daar een grote streep doorheen gezet. Het museum blijft bestaan maar dan alleen op internet. Nu is dat heel modern, een museum alleen op internet maar volgens mij is er op het internet al genoeg te vinden over de geschiedenis van ons land. Wil je de geschiedenis echt ervaren dan kan je niet zonder een plek waar plaats is voor tentoonstellingen, een plek waar je een verhaal wordt verteld. Het verhaal waar je vandaan komt geeft je inzicht in het heden.

Die plek lijkt er nu niet te komen. Dat verhaal lijkt nu niet verteld te gaan worden. Of is er toch nog een kans? Op dit moment wordt er gewerkt aan het Groninger Forum. Als wij dat Nationaal Historisch Museum daar nou eens in zouden kunnen realiseren? Nederland toch nog een Nationaal Historisch Museum en dat in Groningen. Het lijkt mij wel wat. In ieder geval is dat het onderzoeken waard.

Anne Vondeling, van 1972 tot 1979 voorzitter van de Tweede Kamer schreef het boek ‘Tweede Kamer: lam of leeuw?’ Een boek over de macht van de Tweede Kamer ten opzichte van de regering. Vraag die in mij opkwam: in hoeverre is de gemeenteraad van Groningen nu een leeuw? Één ding is zeker, er wordt de laatste tijd in ieder geval genoeg gebruld. Neem de afgelopen raadsvergadering, het is maar een voorbeeld. Ik citeer meneer Prummel van de Stadspartij: ‘de gemeenteraad wordt een rad voor ogen gedraaid’ en ‘we worden gemanipuleerd’. Heel wat aan de hand, zou je zeggen. Welke misstand stelt hij aan de kaak? Niets van dat alles. Er moest volgens hem ruimer worden gebouwd, eventueel buiten de stad in het groen. Dat mag hij natuurlijk vinden maar van manipulatie was geen sprake. Hij was het simpelweg oneens met het college. Dat kan je ook gewoon zeggen, maar dat is niet de stijl van meneer Prummel.

Meneer Prummel is een echte leeuw. Maar wanneer hij zijn aanvalshouding inneemt en begint te brullen kijken we met zijn allen in zijn vervaarlijke bek en moeten we tot onze verbijstering constateren dat er geen tanden inzitten. De eerste keer schrikt het college nog van het gebrul, de tweede keer ergert het college zich aan zijn slechte adem en de derde keer haalt het college haar schouders op.

De raad als leeuw, het is een mooie beeldspraak. Maar je kan nog beter een lam zijn dat af en toe flink bijt dan een leeuw zonder tanden.

De grote woorden zijn het gebrul. De feiten zijn de tanden. En die feiten ontbreken keer op keer bij meneer Prummel. Hij brult maar wat en poneert zo her en der een niet onderbouwde beschuldiging. Hij maakt van de gemeenteraadsvergadering bijkans een genante vertoning. Daarmee brengt hij de politiek in diskrediet. Maar niet alleen dat, hij maakt de gehele raad tot een leeuw zonder tanden. Het gevaar bestaat dat wanneer een andere partij eens, terecht en goed onderbouwd, grote woorden gebruikt deze net als de tanden van de leeuw zijn geërodeerd en de gemeenteraad met de staart tussen de benen moet afdruipen.

De Kei-week is begonnen. Een leuke week waarin eerstejaars kennismaken met onze prachtige stad. De stad die vanaf nu ook hun stad is. De stad waar ze studeren maar ook de stad waar een groot deel van hen zal gaan wonen. Zij geven de stad levendigheid, maken Groningen tot wat zij is: een gezellige stad waar altijd wat te doen is.

Maar er is ook een keerzijde. Niet aan studenten, met hen is niks mis. Zij zijn van harte welkom. Maar wel aan teveel studenten. Teveel studenten zorgen voor een verstoorde balans. Een verstoorde balans in buurten en wijken maar ook een verstoorde balans op de arbeidsmarkt.

Het is prima dat studenten door de hele stad wonen tussen alle andere Stadjers. Gemengde buurten zijn levendige buurten en dat moeten we zo houden. In het wegstoppen van studenten aan de rand van de stad op een campus zie ik niets. Maar wanneer levendigheid omslaat in overlast, dan gaat er wel iets fout. Dat is wat wij de afgelopen jaren hebben zien gebeuren. De oplossing: het bouwen van geschikte woningen voor jongeren op geschikte plekken in de stad. Dat gaat de komende jaren gebeuren. Maar realiteit is wel dat het aantal woningen dat in de planning staat niet genoeg is om de groei van het aantal studenten op te vangen. De balans raakt dus nog verder verstoort, de overlast en de klachten zal nog verder toenemen als we zo doorgaan.

Te veel studenten zorgen ook voor een verstoorde arbeidsmarkt. Natuurlijk studenten leveren een grote bijdrage aan onze economie. Ze bevolken grote werkgevers als de Rijksuniversiteit Groningen en de Hanzehogeschool en ze geven geld uit wat weer een stimulans is voor de Groningse economie. Maar ze verdringen ook anderen van de arbeidsmarkt. Econoom Jouke van Dijk van RuG stelt in het Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag dat van verdringing geen sprake is. Volgens mij zit hij er naast. Het is niet voor niets dat de Stad de afgelopen jaren extra geld heeft gekregen van het rijk voor de bijstand. Één van de redenen: de stad heeft een grote studentenpopulatie waarmee automatisch een groter aantal bijstandsgerechtigden gepaard gaat.

Tot nu toe is de groei van het aantal studenten altijd vanzelfsprekend geweest, universiteit en hogeschool doen elk jaar weer hun best meer studenten te trekken. Het is een doel op zich. Niemand durft tot nu toe de discussie te voeren of dat wel verstandig is. Een discussie die er de komende jaren onherroepelijk zal komen. Hoeveel studenten kan Groningen aan? Zijn er grenzen aan de groei? Die vragen zal je de komende jaren veel horen. Ik ga de discussie graag aan.

VVD-fractievoorzitter Joost van Keulen is een kruistocht begonnen tegen gemeentelijke regels die de ondernemers in de binnenstad belemmeren in hun bedrijfsvoering. Het begon met een terrasuitbater die de verkeerde stoelen aangeschaft had, en het is uitgegroeid tot een missie om zoveel mogelijk regels op te heffen. Vandaag plaatste het Dagblad van het Noorden een aantal foto’s die Joost genomen heeft om de noodzaak van zijn campagne te bewijzen. En wat dan opvalt is dat kruisridder Van Keulen al bij de eerste slag in zijn eigen zwaard gevallen is. Want wat laat Joost zien? Een winkelier die de mazen in de gemeentelijke regels gevonden heeft door –blijkbaar legaal– de stoep voor zijn pand te blokkeren met een golfkarretje. Een overtuigender bewijs dat de gemeentelijke regels niet streng en fijnmazig genoeg zijn, is moeilijk te leveren….
Ook de discussie over de terrasstoelen is het gevolg van het versoepelen van de regels. Tot een aantal jaren geleden stelde de gemeente rotanstoelen verplicht in de binnenstad. Op verzoek van de ondernemers werd dat versoepeld tot ‘rotanlook’-stoelen. En daarvan is geen harde definitie, wat ertoe leidt dat er onduidelijke grenzen komen en dus ondernemers die de randen opzoeken.

De openbare ruimte in de stad is van ons allemaal. En in een compact stadscentrum waar jaarlijks meer dan 30 miljoen bezoekers komen, is het enorm woekeren met de beperkte ruimte. Daar kun je het niet hebben dat ondernemers om klanten te lokken die ruimte van zijn openbaarheid ontdoen en tot de hunne maken.
Groningen kent sinds begin jaren negentig een pakket regels onder de noemer ‘Ruimte voor ruimte’. Die regels zijn er gekomen als reactie op een hinderlijke wildgroei van borden en uitstallingen van ondernemers die de binnenstad op slot zetten voor bijvoorbeeld mensen met kinderwagens, visueel gehandicapten en rolstoelgebruikers. Ook rekenden die regels af met een lelijke chaos aan terrasmeubilair.
Natuurlijk is het goed van tijd tot tijd het beleid tegen het licht te houden. Dat is sinds begin jaren negentig al verschillende keren gedaan, en moet binnenkort weer gebeuren. Als regels overbodig zijn, is het prima om ze te schrappen. Maar de suggestie dat we met veel minder regels toekunnen over het gebruik van de openbare ruimte is klinkklare onzin. Het ‘normenkader met grote lijnen’ dat Van Keulen propageert zal onherroepelijk leiden tot heel veel discussies. En de versoepeling van het uitstallingenbeleid die de VVD’er ook bepleit betekent dat de schaarse openbare ruimte geprivatiseerd. In plaats van een binnenstad van ons allemaal, wordt het dan een binnenstad van de ondernemers.