“De gemeente moet de komende jaren fors bezuinigen. De VVD vindt dat niet erg. Het is erg gezond, zeker voor de overheid, om -al dan niet gedwongen- scherpe keuzes te maken. Overheden hebben van nature de neiging om -gedwongen door publieke opinie of uit politiek opportunisme- uit te dijen. Maar al te vaak laten partijen zich door calamiteiten verleiden tot geroep om meer beleid en maatregelen.”

De scherpe zinnen blijven echter beperkt tot de inleiding, de scherpe keuzes ontbreken geheel. Een kleine greep uit de voorstellen: verder schrappen in het personeel, het bedrijfsleven mee laten betalen aan het Forum en een minder grote buffer om bezuinigingen op te vangen. Waar zijn die politieke keuzes. Waar blijft dat antwoord op het ‘geroep om meer beleid en maatregelen’? Het komt er niet.

Een poging wordt nog gedaan door te stellen dat we de gevolgen van landelijke maatregelen niet moeten compenseren. Je zou dan verwachten dat de VVD voorstelt om de 625 duizend euro die het college uittrekt om de bezuiniging van het rijk op het veiligheidsbeleid te compenseren te schrappen. Maar nee, die keuze zou net iets te scherp zijn geweest. Voor ons is het een politieke keuze om met dat geld onze wijken veilig te houden, voor de VVD is het meer een gevalletje ‘partij die zich door calamiteiten laat verleiden tot geroep om meer beleid en maatregelen.’

Wat overblijft, is de zoveelste losse flodder over een toekomstige kerntakendiscussie. U weet wel, privatiseren. Een discussie die de VVD ons al tijden beloofd maar die er tot nu toe nooit is gekomen. Maar ook hier is het niets meer dan een afgedwaalde voorzet. Nergens een keuze.

Beste mensen bij de VVD: zou ik jullie nou eens een scherpe keuze voorleggen? Wij zijn bereid de OZB de komende jaren verder te verhogen als we daarmee onze stad solidair kunnen houden, bijvoorbeeld door gevolgen van de keuzes van deze regering te compenseren. Een duidelijke keuze, nu is de beurt aan de VVD.

Is die vrees terecht? Het antwoord is een volmondig ‘nee!’ In de praktijk betekent het namelijk dat bestaande evenementen het huidige geluidsniveau kunnen handhaven. 70 decibel wordt namelijk niet gemeten op het festivalterrein maar op de gevel van omliggende huizen. Waarom dan toch die norm? Om te voorkomen dat midden in buitenwijken, op plekken die niet geschikt zijn, daar waar mensen er veel last van hebben, luidruchtige feestjes worden georganiseerd. En nee, die norm gaat niet gelden in de binnenstad. Daar blijft de norm zoals die is. Enkel aan de bastonen wordt wat gedaan. En wel op een dusdanige wijze dat omwonenden er minder last van hebben maar tegelijkertijd de muziek er niet onder zal leiden.

Nog een misverstand: de stad wordt minder bruisend, er is minder ruimte voor festivals, muziek en andere feestelijkheden. Ook al niet waar. Inderdaad, de eindtijden worden van zondag tot en met woensdag vervroegd. Op die manier hebben mensen in de binnenstad niet dagen achtereen last van geluid. Ook wordt het aantal evenementen op de Grote Markt en Vismarkt beperkt. Daartegenover staat dat het aantal evenementen op andere plekken in de binnenstad wordt verruimd. Eindsaldo: meer ruimte voor evenementen, maar niet altijd op dezelfde plek. Daarbij komt nog dat reclamejongens minder de kans krijgen om ‘evenementen’ te organiseren waardoor ‘echte evenementen’ ruim baan krijgen.

Er wordt dus geen festival of evenement een strobreed in de weggelegd. Terecht wordt er wel meer rekening gehouden met omwonenden. Ook zij wensen af en toe rust. Niet teveel gevraagd lijkt mij. Al leken de meeste partijen tijdens de commissievergadering doof voor deze geluiden. Dat doet overigens de gedachte bij me opkomen dat we de geluidsnorm in de raadszaal misschien wel wat moeten opschroeven. Wellicht dat we daar komende woensdag tijdens de behandeling in de gemeenteraad mee kunnen experimenteren.

De feiten spreken. Nu maar hopen dat komende raadsvergadering de misverstanden niet gaan overheersen.

Die plek lijkt er nu niet te komen. Dat verhaal lijkt nu niet verteld te gaan worden. Of is er toch nog een kans? Op dit moment wordt er gewerkt aan het Groninger Forum. Als wij dat Nationaal Historisch Museum daar nou eens in zouden kunnen realiseren? Nederland toch nog een Nationaal Historisch Museum en dat in Groningen. Het lijkt mij wel wat. In ieder geval is dat het onderzoeken waard.

Meneer Prummel is een echte leeuw. Maar wanneer hij zijn aanvalshouding inneemt en begint te brullen kijken we met zijn allen in zijn vervaarlijke bek en moeten we tot onze verbijstering constateren dat er geen tanden inzitten. De eerste keer schrikt het college nog van het gebrul, de tweede keer ergert het college zich aan zijn slechte adem en de derde keer haalt het college haar schouders op.

De raad als leeuw, het is een mooie beeldspraak. Maar je kan nog beter een lam zijn dat af en toe flink bijt dan een leeuw zonder tanden.

De grote woorden zijn het gebrul. De feiten zijn de tanden. En die feiten ontbreken keer op keer bij meneer Prummel. Hij brult maar wat en poneert zo her en der een niet onderbouwde beschuldiging. Hij maakt van de gemeenteraadsvergadering bijkans een genante vertoning. Daarmee brengt hij de politiek in diskrediet. Maar niet alleen dat, hij maakt de gehele raad tot een leeuw zonder tanden. Het gevaar bestaat dat wanneer een andere partij eens, terecht en goed onderbouwd, grote woorden gebruikt deze net als de tanden van de leeuw zijn geërodeerd en de gemeenteraad met de staart tussen de benen moet afdruipen.

Maar er is ook een keerzijde. Niet aan studenten, met hen is niks mis. Zij zijn van harte welkom. Maar wel aan teveel studenten. Teveel studenten zorgen voor een verstoorde balans. Een verstoorde balans in buurten en wijken maar ook een verstoorde balans op de arbeidsmarkt.

Het is prima dat studenten door de hele stad wonen tussen alle andere Stadjers. Gemengde buurten zijn levendige buurten en dat moeten we zo houden. In het wegstoppen van studenten aan de rand van de stad op een campus zie ik niets. Maar wanneer levendigheid omslaat in overlast, dan gaat er wel iets fout. Dat is wat wij de afgelopen jaren hebben zien gebeuren. De oplossing: het bouwen van geschikte woningen voor jongeren op geschikte plekken in de stad. Dat gaat de komende jaren gebeuren. Maar realiteit is wel dat het aantal woningen dat in de planning staat niet genoeg is om de groei van het aantal studenten op te vangen. De balans raakt dus nog verder verstoort, de overlast en de klachten zal nog verder toenemen als we zo doorgaan.

Te veel studenten zorgen ook voor een verstoorde arbeidsmarkt. Natuurlijk studenten leveren een grote bijdrage aan onze economie. Ze bevolken grote werkgevers als de Rijksuniversiteit Groningen en de Hanzehogeschool en ze geven geld uit wat weer een stimulans is voor de Groningse economie. Maar ze verdringen ook anderen van de arbeidsmarkt. Econoom Jouke van Dijk van RuG stelt in het Dagblad van het Noorden van afgelopen zaterdag dat van verdringing geen sprake is. Volgens mij zit hij er naast. Het is niet voor niets dat de Stad de afgelopen jaren extra geld heeft gekregen van het rijk voor de bijstand. Één van de redenen: de stad heeft een grote studentenpopulatie waarmee automatisch een groter aantal bijstandsgerechtigden gepaard gaat.

Tot nu toe is de groei van het aantal studenten altijd vanzelfsprekend geweest, universiteit en hogeschool doen elk jaar weer hun best meer studenten te trekken. Het is een doel op zich. Niemand durft tot nu toe de discussie te voeren of dat wel verstandig is. Een discussie die er de komende jaren onherroepelijk zal komen. Hoeveel studenten kan Groningen aan? Zijn er grenzen aan de groei? Die vragen zal je de komende jaren veel horen. Ik ga de discussie graag aan.

De openbare ruimte in de stad is van ons allemaal. En in een compact stadscentrum waar jaarlijks meer dan 30 miljoen bezoekers komen, is het enorm woekeren met de beperkte ruimte. Daar kun je het niet hebben dat ondernemers om klanten te lokken die ruimte van zijn openbaarheid ontdoen en tot de hunne maken.
Groningen kent sinds begin jaren negentig een pakket regels onder de noemer ‘Ruimte voor ruimte’. Die regels zijn er gekomen als reactie op een hinderlijke wildgroei van borden en uitstallingen van ondernemers die de binnenstad op slot zetten voor bijvoorbeeld mensen met kinderwagens, visueel gehandicapten en rolstoelgebruikers. Ook rekenden die regels af met een lelijke chaos aan terrasmeubilair.
Natuurlijk is het goed van tijd tot tijd het beleid tegen het licht te houden. Dat is sinds begin jaren negentig al verschillende keren gedaan, en moet binnenkort weer gebeuren. Als regels overbodig zijn, is het prima om ze te schrappen. Maar de suggestie dat we met veel minder regels toekunnen over het gebruik van de openbare ruimte is klinkklare onzin. Het ‘normenkader met grote lijnen’ dat Van Keulen propageert zal onherroepelijk leiden tot heel veel discussies. En de versoepeling van het uitstallingenbeleid die de VVD’er ook bepleit betekent dat de schaarse openbare ruimte geprivatiseerd. In plaats van een binnenstad van ons allemaal, wordt het dan een binnenstad van de ondernemers.

Geen moment kwam het ervan. Nooit is Job Cohen tot de kern gekomen. Cohen faalde als vertegenwoordiger van links. Geen moment is het over bankiers gegaan, laat staan dat het woord kapitalisme is gevallen. Het debat ging over heel veel maar niet waar het over had moeten gaan: wie gaat deze crisis betalen? Maar vooral: hoe zorgen we dat een duurzame oplossing vinden voor die crisis?

Cohen gaf Wilders zelfs nog de kans om nog een keer over zijn favoriete onderwerp te spreken. Wilders mocht op verzoek van Cohen nog eens uitleggen waarom ‘massa-immigratie’ een probleem is. Een volstrekt onnavolgbare strategie.

Het debat had de titel ‘premiersdebat’ meegekregen. Hier scheen onze toekomstige premier tussen te staan. Ik kan mij er weinig bij voorstellen. Als dit het leiderschap is dat ons land te bieden heeft, dan kan massa-emigratie wel eens het grote probleem kunnen worden.

Rutte schijnt de grote winnaar te zijn van het debat. Wat mij betreft waren dat die lijsttrekkers die thuis op de bank zaten. Zonder mee te doen een debat winnen. Het is mooi. Toch heb ik liever dat Emile de volgende keer gewoon mee kan doen. Misschien komen we dan wel te spreken over de grote economische problemen en vooral over echte oplossingen. Dat heeft dit land namelijk nodig.

Alleen de SP komt positief uit de vergelijking en heeft huurders echt wat te bieden. Wij kiezen ervoor de huren niet meer te laten stijgen dan de inflatie.

Ronald Paping, directeur van de woonbond, zoekt de verklaring voor de beperkte aandacht voor huurders erin dat de meeste politici zich moeilijk in de positie van een huurder kunnen inleven. Wat mij betreft is dat slechte inlevingsvermogen van politieke partijen niet beperkt tot huurders. Ook in de zorg zien we dat mensen met een laag maar zeker ook modaal inkomen de prijs mogen betalen. Iedereen moet langer doorwerken, ook na het 65e levensjaar zo willen bijna alle partijen.

Tot zover het slechte nieuws. Het goede nieuws is dat u kunt kiezen voor politici mét inlevingsvermogen. Echt, die bestaan. 9 juni bent u aan de beurt. Zorgt u dan voor een Tweede Kamer met inlevingsvermogen?

Maar mijn verbazing ging eigenlijk over iets anders. Verbaasd was ik vooral over het gebrek aan zelfreflectie bij Willem Smink. Smink constateert zelf ‘verkokering’, ‘te weinig samenhang’ en ‘te veel macht bij de afzonderlijke diensten’. Het verbeteren van de gemeente gaat volgens Smink veel te lang duren, te veel ‘ellende’ en ‘negatieve energie’ opleveren, bovendien gaat het volgens hem ten koste van de ‘slagkracht’ van de gemeente.

Wie zijn betoog leest zou bijna denken dat we hier met een buitenstaander te maken hebben. Maar niets is minder waar. Smink was zelf jarenlang verantwoordelijk voor die organisatie. In die tijd heeft hij hoegenaamd niets gedaan om de werkwijze van de gemeente te verbeteren. Gevolg is dat we nu al een lange tijd bezig zijn met het verbeteren van de cultuur binnen de gemeente die grotendeels is ontstaan onder leiding van Willem Smink.

Beste Willem, kritiek? Het mag. Maar misschien was het beter geweest als je deze bijdrage had geleverd in de tijd dat je nog wethouder was. Want Willem, je kan dan wel stellen dat de bezuinigingen ‘de kwaliteit van de dienstverlening’ kunnen aantasten maar de afgelopen jaren hebben we diezelfde dienstverlening wel verbeterd. Toegegeven, dat was ook hard nodig. In de jaren daarvoor was de organisatieontwikkeling namelijk lichtelijk verwaarloosd. Wellicht had je het vier jaar geleden als intern memo kunnen rondsturen. Dat had veel ellende, tijd en negatieve energie gescheeld.